مثل وعده داده شدگان ِ به فراموشی

که تا فرودگاه مقصد می‌روند اما

به سرزمین غصه‌هایشان برگشت می‌خورند

من هم

به امید خواب و فراموشی

تا لبه‌ی تختم می‌روم اما

به سرزمین نوشتنِ از تو

 برگشت می‌خورم