اگر قرار بود شانس دیگری داشته باشم
و یک جای دیگر و با یک زندگی دیگر به دنیا بیایم
(بدبختی مثل یک رفیق قدیمی باز هم با من بود!)
یک پسر سیاه پوست خیلی لاغر
از اهالی کنیا بودم
که همدمش یک زن چاق زیادی زورگو بود!
با یک فکر تعطیل رسمی
پنجره ی سفید نژادپرستم را
که از تمام دخترکان برنزه متنفر است
باز می کنم
شاید برای شنیدن آواز مجانی کلاغی ماده
یا پرت کردن بزرگ ترین تُفی که
دهانم به خودش دیده!
و یا حدس زدن واقعیت بی اهمیتی مثل این که
چه قدر مانده تُفی که پرت می کنم
به اسم تو برسد
به اسمت که نوشته بودمش
بر شیشه ی دویست و شش نقره ای زیر پنجره!
سر ظهر
او برای همیشه رفت
قابل پیش بینی بود چون
گلدان ها شکسته بود
بشقاب ها شکسته بود
حتا طبق آمار غیر رسمی
قلب ها شکسته بود
او رفت و من در را بازگذاشتم
کسی که برود
حتما بعدش کسی می آید
کسی آمد
کسی برای همیشه امد
کسی که از به هم خوردن لیوان ها می ترسید
کسی که با صدای رعد و برق به خودش می لرزید
در ها را برای همیشه بستم
چون کسی که از به هم خوردن لیوان ها بترسد
کسی که با صدای رعد و برق به خودش بلرزد
آمده است که بماند
هرکاری کردم اما نشد.گفتم عیبی ندارد اما نشد.درد گرفتم.درد دادی ام.