پشت بلندی هر علفزاری، مردی نشسته است
کاش علف های خرابه ی روبه رو
قد بلند شوند
خدا باران،
خدا کمی آفتاب...
کاش علفهای خرابه ی روبه رو
قد بلند شوند
و هروقت که تو زخم می زنی
بدوم به کوچه
دور از چشم های تو
بدون حیف و میل شدن مردانگی ام
پشت بلندی شان
آرام نه؛ های های گریه کنم
+ نوشته شده در دوشنبه نوزدهم تیر ۱۳۹۱ ساعت 1:4 توسط کیا راد
|
هرکاری کردم اما نشد.گفتم عیبی ندارد اما نشد.درد گرفتم.درد دادی ام.