تو مثل برف نیستی که بر شاخه هایم بنشینی

تو مثل برف نیستی که خانه ی سیاهم را سفید کنی

آمدنت را رفتنی است

آمدنت را رفتنی است...

تو برف نیستی

یک جا نمی شینی

ریز ریز می آیی

تند تند می آیی

و بعضی شب ها سیل آسا!

و همیشه مثل صدای پای باران

بر لب هایت شُرشُر شعر است و ترانه

 مردی تاریک و خشکم اما با تو

بارانی می شوم؛

اصلا خود  باران می شوم

و دوباره یادم می افتد

نازل شدنت به خانه ی من

                            شبیه آمدن باران است

که می بارد و

                می ریزد و  

                           می رود و

                                    تمام می شود